19 Aralık 2000 Salı
İsrail işgal devletinin başbakanı Barak sonunda istifa etmek zorunda kaldı. Bazıları bunu bir oyun olarak niteliyorlar. Bazıları ise intifada karşısında çıkmaza girmesinin bir sonucu olarak değerlendiriyorlar. Hangi açıdan bakarsanız bakın bu, tankların, roketlerin, füzelerin ve topların, her türlü modern silahtan yoksun insanların imanla ve kararlılıkla attıkları taşlar karşısındaki yenilgisinin bir ilanıdır. Arafat ve adamları "barış" kavramının gölgesi altında siyonist işgalcilerin önünde yıllarca soludular ama bir kez bile işgalcileri bu derece köşeye sıkıştırmayı başaramadılar. Ama taş atan ellerin kararlılığı vahşette sınır tanımayan ve bu vahşeti icra edebilmek için her türlü teknik imkana da sahip olan işgalcileri bu kadar köşeye sıkıştırmayı başarabildi.
Amerika'da uzun süren bir kavganın neticesinde Bush'un başkanlığı kesinlik kazandı. Bush'un başkanlığı sandıkta kazandığı zaten kesinlik kazanmıştı. Ancak Al Gore ve onun arkasında duran lobiler aradaki farkın az olmasını gerekçe göstererek mahkemeler yoluyla ondan makamını almak için epey direttiler. Eğer ki bunu başarabilselerdi yani sandıkta kaybettiklerini mahkemeler yoluyla geri alsalardı kuvvetli bir ihtimalle kavga bir süre daha devam edecekti. Çünkü Bush ve taraftarları böyle bir sonuca razı olmayacaktı. Razı olmayacaklarını da zaten belli etmeye başlamışlardı. İşin içinde bir de yahudi lobilerinin olması ülkede son yıllarda bu lobilere yönelen tepkinin biraz daha artmasına sebep olmuştu. Dolayısıyla mahkemelerin onların lehine karar vermesi bu tepkilerin fiili eylemlere dönüşmesine, sonuçta Avrupa'daki gibi ABD'de de bir antisemitizm patlamasının ortaya çıkmasına sebep olabilirdi. Muhtemelen mahkemeler bu tehlikeyi gördüklerinden Bush'un sandıktaki zaferini kabullenerek onun başkanlığını onaylama yolunu tercih etmişlerdir. Al Gore'un ve taraftarlarının artık yapabilecekleri bir şey kalmamıştır. Çünkü onlar hem seçimi hem de mahkemeleri kaybettiler. Her iki yoldan da kaybettiklerini şiddete başvurarak almaya kalkışmaları bütün toplumun tepkisine sebep olacaktır. Ama onlar özellikle de Al Gore'un arkasında duran yahudi lobileri şimdi siyasete hükmederek Bush'u kendi kontrollerine alma yolunu seçeceklerdir. Özellikle yarışın kavgalı geçmesi ve mahkemelerin kararlarıyla sonuca bağlanması bu konuda onlara biraz avantaj sağlamaktadır. Çünkü Bush bu şartlarda rakipleriyle uzlaşma zemini arama gereği duymaktadır. Nitekim daha hükümeti kurma çalışmalarının başlangıcında onlarla bir araya gelerek bazı girişimlerde bulunması, hükümetine Demokratlar'dan bakan alabilmek için yoğun çaba sarf etmesi bunu gösteriyor. Demokratlar'ın bakanlık tekliflerini reddetmeleri ise kendilerini ucuza satma ve minnet altına girme niyetinde olmadıklarını, iktidarın dışında kalarak isteklerini hep pazarlıklar yoluyla kabul ettirme, sorumluluğa ortak olmadan siyasetlerini yürütme yolunu tercih ettiklerini gösteriyor. Bu şartlarda Bush'un ABD'nin yerleşik siyasetinde söze gelir bir değişiklik yapması zor görünüyor. Bunu Bush'un Al Gore'a göre daha olumlu bir şahsiyet olduğu düşüncesine dayandırılan beklentiler açısından söylüyoruz.
Bizi tabii ki daha çok ABD ile İslam dünyası arasındaki ilişkiler, bu ülkedeki yönetim değişikliğinin İslam alemine karşı izlediği politikayı ne kadar etkileyeceği konusu ilgilendiriyor. Batı'da yönetimler İslam alemindekilere oranla biraz daha sivil olsalar da yine de devletin ali menfaatleri her zaman yöneticilerin tercihlerinden üstün tutulur. Bu menfaatler de çoğu zaman pek ortalıkta görünmeyen, biraz derinlerde kalanlar tarafından belirlenir. Bu açıdan ABD'nin genel olarak İslam alemine yönelik politikalarının bir tahlilinin yapılmasını yararlı görüyoruz.
Amerika, ekonomik, askeri ve bilimsel gücünden yararlanarak dünyaya hükmederken kendisi uluslararası siyonizmin çuvalına girmiş olmanın sıkıntısı içindedir. Bundan dolayı özellikle son dönemde dünyadaki pek çok gelişmede ne yazık ki, Amerika'nın ve uluslararası siyonizmin çıkar hesaplarının öne çıktığını görüyoruz. Birkaç örnek üzerinde duralım:
Biz daha önce İslâm mecmuasında yayınlanan "Suudi Arabistan'da İnsan Hakları" başlıklı bir yazımızda şu ifadelere yer vermiştik: "Şeriat kanunlarını uyguladığını ileri süren Suudi Arabistan aynı zamanda laik anlayış sahipleri tarafından sürekli şekilde öcü olarak gösterilen ülkelerden biridir. Ama gerçekler gün yüzüne çıkarıldığında Suud yönetimiyle onu öcü olarak gösterenler arasında ciddi bir anlayış farkının olmadığı ortaya çıkacaktır. Dünyadaki "İslâmi hareketlere" para temin ettiği yolundaki bir habere dayanarak yargı yoluna başvurmadan bir insanı (Usâme ibnu Ladin'i) vatandaşlıktan çıkaran ve mal varlığına el koyan yönetimin "şeriatı uyguladığı" iddiası acaba ne kadar inandırıcı olabilir?" Ancak tabii ki adamların gayeleri İslâm'a sataşmak olduğundan Suudi Arabistan'ın gerçek kimliği onları ilgilendirmiyor. Özellikle İslâmi uyanış hareketlerinin gittikçe güçlendiği ve adeta bir mafya ağı gibi menfaat ağı oluşturmuş olanların tahtlarını sarsmaya başladığı böyle bir dönemde hiç bu fırsatı kaçırırlar mı? Ama onlar bu tür fırsatlardan yola çıkarak İslâm'a sataştıkça gerçek yüzleri daha bir gün yüzüne çıkıyor ve insanlarımız onları daha iyi tanımaya başlıyorlar.
Gelelim konumuza: Bilindiği üzere İslâmi uyanış hareketleri Müslüman toplumların gerçek anlamda ekonomik ve siyâsi bağımsızlığa kavuşmalarını istemektedirler. Bu ise ayakta kalabilmek için Müslümanların kanını emmeye ihtiyaç duyan ABD emperyalizminin geleceğini tehdit ediyor. Burada bir şeye dikkat çekmek istiyorum: İslâmi hareketler ABD'nin değil ABD emperyalizminin geleceğini tehdit etmektedir. Gerek ABD'ye hükmeden sömürgeci güçlerin, gerek onun gölgesinde dünyaya hükmeden uluslararası siyonizmin ve gerekse bütün bu güçlerle bağlantı içinde olan çeşitli organların İslâmi uyanış hareketlerinin güçlenmesinden rahatsız olmaları bu yüzdendir. Yoksa İslâmi uyanış siyâsi cephesi olmayan kuru bir dindarlıktan ibaret olsaydı, Müslümanlar camilere hapsedilip siyâsi platformda hak isteme gibi bir teşebbüste bulunmasalardı söz konusu güçler rahatsız olmayacaktı.
Bilindiği üzere İslâmi hareketlerin zayıflatılması için şimdiye kadar genellikle "radikal dinci, fundamentalist, terörist" suçlamalarına dayalı baskı metotlarından yararlanıldı. Fakat bu nitelikteki baskıların sonuç vermediği görüldü. Bu tür suçlamalar, beş vakit namazlarını kılmalarına rağmen İslâm'ın hayatı bütün yönleriyle kuşatan bir ilâhi nizam olduğunu kavrayamamış Müslümanları bile harekete geçirdi ve onlar da yavaş yavaş "fundamentalist" olmaya başladılar.
Bunun üzerine ABD ve onun güdümündeki yönetimler başka çözümler arama yoluna gittiler. ABD yönetiminin gözetiminde bu konuyla ilgili geniş bir rapor hazırlandı. Raporda "fundamentalist, radikal dinci" suçlamalarının, bu tür suçlamalardan yola çıkılarak gerçekleştirilen tutuklamaların ve baskı uygulamalarının İslâmi hareketleri daha da güçlendirdiği dile getiriliyordu. Bunun yerine bir başka metot tavsiye ediliyordu ki o da şu: İslâmi hareketin ileri gelenleri İslâmcı görüşlerinden ve faaliyetlerinden dolayı değil de adi suçlarla suçlanarak tutuklansın. Örneğin toplumda etkinliği olan ve kalabalık kitlelere yön veren birisi kaçakçılık yapmakla suçlanarak mahkeme önüne çıkarılacak. Bir başkası kadınlarla özel ilişkiler kurmakla suçlanacak. Yine bir diğeri vergi kaçırmakla itham edilecek vs.
Aslında bu uygulama yeni değil. Söz konusu rapor hazırlanmadan önce bazı İslâm ülkelerindeki yönetimler bu metodu uygulamaya başlamışlardı. Örneğin Tunus'taki yönetim İslâmi hareketin ileri gelenlerinden birini tutuklayıp hapse attıktan sonra kendisine narkoz vermiş, sonra bir fahişeyi yanına sokmuş ve fahişenin onunla oynaşmasını kameraya aldırmış, sonra da televizyondan halka göstermişti. Yine aynı yönetim İslâmi kitabevlerini sırf İslâmi eserleri sattıklarından dolayı kapattığı halde kapılarına "vergisini ödemediğinden dolayı kapatılmıştır" levhaları astırmıştı. Mısır yönetimi de İslâmi hareket mensuplarına yönelik benzer suçlamalarda bulunmaya başladı. Buna benzer suçlamalar gititkçe artıyor. Fakat bu metodun yeni keşfedilmiş bir metod olmadığını, daha önce komünist rejimlerin de muhaliflerine karşı bu metottan yararlandıklarını biliyoruz. Hatta Mekke müşrikleri de Resulullah (s.a.s.)'a ve sahabilere karşı aynı yola başvurmuşlardı.
Verdiğimiz bütün bu bilgiler ABD'nin İslam dünyasıyla ilişkilerinde devlet çıkarlarının ve dünya hakimiyetini güçlendirme emelinin belirleyici unsur olduğunu ortaya koyuyor. Cezayir'deki baskıcı cuntayla ilişkilerin iyileştirilmesi, Orta Asya'daki zulüm rejimlerinin desteklenmesi, sürekli insan haklarından ve demokrasiden dem vurulmasına rağmen İslami oluşumlar karşısındaki insanlık dışı baskı uygulamalarının onaylanması hep bu yüzdendir. Bush'un başkanlık koltuğuna oturması ABD'nin bu yöndeki politikalarını değiştirmeyecektir. Ama onun gelişi hiçbir şeyi değiştirmeyecek dememiz de doğru olmaz. Elbette bazı değişiklikler de olacak. Ama bize ayrılan sayfalar bu konunun ayrıntısına girmemiz için yeterli değil. Allah izin verirse bu konuyla ilgili görüşlerimizi de daha sonraki haftalarda aktarmaya çalışırız.